Ve Öğrendim Ki.100.

henüz filizlenen bir fidandım

esip geçtiğinde hayatımdan..

kolumu,kanadımı kırdın,

söküp atmalıydın toprağımdan..

haklısın..

nereden bilebilirdin ki;

bir rüzgarken sana yenilen filizin,

sen fırtına olup dönene kadar,bir çınar olacağını..

köklerinin toprağa,

gövdesinin hayata sımısıkı sarılacağını..

ve nereden bilebilirdin ki;

rüzgarken esip kırdığın o fidanın,

fırtına olup vurduğunda;

dimdik duruşuyla,vuruşlarını yıkacağını..

nereden bilecektin ki..

bende bilemedim..

sevinirdim usul usul değdiğin zaman dallarıma..

yaşamayı öğretirsin sanardım..

sen ise;beni savaşmaya mecbur bıraktın..

yaşamaktan aciz bıraktığın yetmedi,

gövdemde koccaman bir ize imza attın..

adı aşk yarası..adı yar karası..

öğrendim artık;

biri yıkılmadan biri yükselemez..

ve öğrendim ki.

birkez yıkılanı,bir daha kimse deviremez..

14.04.2009

01.19

şiirkolikte ki 100.şiirimi küllenen fikrimin,güçlenen zikrine armağan ediyorum..

nice 100'lere inş..