Ve Şaşkınlık...

sen ansızın gelen bir sonbahar gibisin;

bekleriz,biliriz gelecegini

ama istemeyiz,

çünkü durgunlaştıracagına ınanırız bizi...

yorgunluk çöker,rüzgar eser,yagmur yagar,

bizi hüzün kaplar..

agaclar sararır,yapraklar dökülür.

sende sonbahar gibisin;

geldiginden beri yorgunum!

gözlerimden yagmurlar yagıyor,

saclarımdan yuregıme ruzgar esiyor

ve ürperiyorum...

insanlara şaşkın gözlerle bakıyorum

humma gecırıyor gıbı tıtrıyorum

seni gördugum sonbaharda,

yaprakların dallarından ayrılısı gibi

sanki kendimden bir parca kaybeder gibi

ruhum,bedenim,tavrım sen oldun...

ama ne oldu ,

sende sonbahar gıbı gıttın...

yerini daha sert bır mevsıme bırakarak..!