Ve Sen Gidiyorsun

Ve sen gidiyorsun

Soğuk kış akşamlarına benziyor bu gidişin

Bedenimi hissetmiyorum

Tutamıyorum son kez ellerini

Gözlerime bakmaya bile takatin yok

Kısa kısa aldığın nefeslerde buluyorum kendimi

İnlemelerinde bile adımı duyar gibiyim

Ah yâr zamansız bu gidişin

Hani seni sensiz, beni de bensiz bırakmayacaktın

Hani tek bedende iki ruhtuk

Aldın başını ruhunla, yaz yağmurlarıyla gidiyorsun

Gelişin nisan yağmurlarını, gidişin yaz yağmurlarını getirdi

Çok şükür hiç değilse sonbahar yokuşuna uğramadı

Hatalı olmadığında indirme derdim başını

Hatalı olmadığın halde niye indiriyorsun ki bakışını

Dur bari bir iki dakika daha dayan

Doyasıya bakayım o ahu gözlerine

Kahvenin tonunda kırk yıl hatırımı bulayım

Çünkü şu anın kırk saniyesine eşdeğer

Çünkü kırk sene daha göremeyeceğim

Çünkü bitiyorsun kollarımda

Severek ayrılmaya benziyor bu ayrılık

Gözlerinle seni seviyorum demek gibi

Çocukken şubat karlarında poşetlerle tepeye çıkıp

Kayarken poşetin yırtılması gibi

Hevesin kursağında kalır ya hani

Ağlamak istersin de ağlayamazsın

İşte öyle haldeyim

Ağlıyorsun ama deme sakın

Ben aslında ağlamıyorum

Arada ağlamayı unutuyorum

Sene gelecekten bilmem ne

Mekân bir hastane odası

Kefen misali beyaz çarşaf üstünde

Gülümsüyorsun sanki

Son tebessümünü bilir gibi

Ellerimi sımsıkı sıkışından anlıyorum

Kalp atışların durur gibi

Yüzünde nur gözlerinde aşk

Allah'ım hiç bitmesin bu an

Demeye kalmıyor kapıyorsun gözlerini

Duruyor dünya doğmak bilmiyor güneş

Seher vakti yaşıyor bülbüller keşmekeş

Yıllar sonra bulmuşken seni yine kaybediyorum

Aldığım emanetine sahip çıkacağıma söz veriyorum

Ertesi gün Saat 15.27

Camdan seyrediyorum İstanbul'u

Gidişinle sanki o da gidiyor benden

Aldığım emaneti merak ediyorsanız şayet, beş yaşında küçük bir kız çocuğu ellerinizden öper...