Ve Sessizliğe Hapsedilir Aşk
bazen haykırsa da yürekte sevda
nafile, çoktan mahkum edilmiştir
yarin suskunluğuna...
sevdanın dilsiz halinde
her geçen saniyede aşk eskir
zaman, yok eder yürekte kalanları...
anlar aşık, ölü doğmuştur bu aşk
diriltmeye çalışmak olmaz
umutsuzlukta umut etmek
sonsuzluğun yolunda bitiş çizgisi aramak gibi
yüreğe acı veren her çaba boşunadır...
hüküm verilmiştir oysa
aşk gözlerini açarken dünyaya
kaderi, bıkmadan sevmek
cezası, sessiz çığlıklarla yankılanmak olunca
kabullenir ömrünü
yükler omzuna bin sevda yükünü
yavaşça gider,
sevdası gitmeden evvel
kimi zaman yürek
seviyorum diyen bir dilin
suskun yüreğinin sevdasız boşluklarına asılı
ya idama mahkum edilir
ya da sevgisiz müebbete
savrulur gün be gün mutluluktan kedere
sabreder, ama nafile
yitirilmesin diye sevda
benliğine küçük gelen bir kılıfa sığmaya çalışsa da
dayanamaz başkası gibi davranmaya
sonu gelir bu sevginin.
o yar sustukça
seveninin yüreğini de susturur, anlamaz
biri gider, diğeri kalır
gitme dur diyen olmaz
kalan hiç olmaz
ve bir aşk daha sessizliğe hapsedilir...
iki sevgili de terk edilir...