Veda

Beşerin damarına

Basınca koptu kıyamet

Ey fani!

Senindir Afak'ın narı

İster söndür

İster körüklet

Dünya döner ilelebet

Devri daim nispet

Çarkına ram olmuş

Bu Ümmet,

Söndürürüz

İçimizdeki narı

Bize her gün Makber

Biz ölünce doğar şafak

İşte o zaman, kimse

Söndüremez, Afakı

Nehirler gibi

Sürünürüz yüzün koyun

Maverayla ordu olup

Şahlanırız bir gün