Veda

Hükmü kalmadı baharın

Temmuz sıcağı kızartıyor domatesleri

Modifiye gıdalardan geçiyor yolumuz

Ömrümün yetmediği

Genetiği farklı bir yüzyıl

Ve artık genç de değilim

Ağlayamıyorum her gidene

Yaprak dökümü sonbaharlar biçiyorum

Umudumu ektiğim tarlalardan

Monkların mabedinde tekrarlıyorum kendimi

Semerkant’a düşüyor yüreğim

Şiirimsi bir duyguyla ıslanıyorum ansızın

Biçimsiz ve de şekilsiz

Mısralar dökülüyor yalnızlığımdan

Değirmende dövülen buğday gibi

Bir yanım umut, bir yanım acı reçine

Eğrildim büküldüm zaman gibi

En çok da anlatamamak sarsıyor bedenimi

Dost bildiklerim ve bütün dostlarım

Uğrayamam belki kıyılarınıza

Kalın sağlıcakla...