Veda Busesi Yaş Otuz Beş

Bugün bambaşka duygular içindeyim

Bir boşluğun içinde gidiyor

Neye, nasıl baktığımı anlamıyor,

Ve söylenen hiçbir şeyi duymuyorum

Anladım ki bu artık son şiirim,

Anladım ki bu mısralar son dizelerim olacak

Yar dan ayrılan bir sevgili gibi;

Bu yazılanlar veda busesi olacak benim şiirlerimin

Yıllardır duygularıma tercüman olan,

Çilelerimi dertlerimi benimle paylaşan,

Her göz yaşı döktüğümde , bana teselli veren

O çileli, ağlayan şiirlerim...

Kederli hayatımın son günlerini,

Kimbilir belki de son anlarımı yaşıyorum şu an

İyisiyle, kötüsüyle arkada kalacak otuz beş senem

Bir kaç metre kefene sarılacağım

Ve arkamdan hayat boyu dayanamadığım ağıtlar...

Yaşadığım güzel günler geliyor şu an hatırıma

Her zaman çileden ağlayan gözlerim,

Maziyi hatırladıkça seviçden ağlıyor bu defa.

Evimin benden sonraki tek varisi olan büyük oğlumun doğumu düşüyor göz önüme

İlk defa baba olmuştum...

Ve yaklaşık tam bir sene önce evimize yeni bir misafir gelmiş

Küçük evimizin neşe kaynağı olmuştu küçük oğlum

Yarışma programında yer alan yaratık Hugoya benzeyen saçları,

Bir tavşanı andıran dişleri,

Ve dünyalara bedel masum bakışlı küçük oğlum..

Şİmdi bunları bırakıp gideceğim buralardan

İki metrelik bir toprağa gömecekler belki yarın beni

Çİleli hayatımda sona yaklaşmışken,

Şimdi işlediğim günahların hesabını vermeye gelmişti Yaratana

Helalleşmek işstemiştim komşularımla

Ama yaşantım gibi,

Ölümümünde sakin olmasını,

Sırlar içinde kalmasını istemiş,

Fazla duyulmasını kabul etmemişti vicdanım...

Bu yazılanlar belki de bir veda busesi oldu

yüreğimdeki acılarla,

Gönlümde taşıdığım sevgilerle yok olacaktım

Bir sır gibi yaşadım,

İnşallah bir sır gibi öleceğim otuz beş yaşında....