Veda Sahnesi

bir veda sahnesinde kırılıverdi düşlerim

paramparça oldu gülücüklerim

kan kırmızı kanarken ellerim

damla damla ıslanıverdi gözlerim

bir veda sahnesinde yıkılıverdi düşlerim

küçük adımlarla giderken sevgilim

bu şehrin neden yalnız olduğunu anladım

düşerken tüm kaleler ben oradaydım

bir veda sahnesinde acıyıverdi yüreğim

perde perde açılınca mazinin kapıları

anılara tutunmak için binlerce neden vardı

İstanbul'da hayat, bende can durmaktaydı

bir veda sahnesinde eriyiverdi buzlarım

yalnızlık güneşi parlarken aşkın kutbunda

bin yıllık denizler istila ederken her yanı

adım adım sulara gömülüverdi bedenim

bir veda sahnesinde kapanıverdi gözlerim...