Verda - 2

Mehtap hala rükû etmekte güzelliğine verda

Güneş senden utanmakta mütemadiyen

Yıldızlar seninle parlar sema'da

Ve ben ve aşığın verda,

Bir nazarına bin can veriyorum hala.

Şimdi bir türkü yaksam gözlerine

Ömrüm ithaf olur ruhuna verda,

Ne mekân ne vakit ne kış ne kıyamet umurumda

İstikbalim ilmik ilmik gözlerine işlenmiş verda...

Sen varsan netameli ömrümün zerresinde

Yemin olsun, aşk kadar güzeldir ömrüm verda,

Verda; eğer olmaz isen ömrümün bütününde dahi

Ah verda ölümü bu kadar yakıştırma bana,

Yaşat beni ?aşk ile gözlerinde' verda...

Ömür dediğin akrostiş bir şiirdir

Baştan sona seninle dolu, sondan da başa hatta

Ben senin güzelliğinle ram olmuşken aşk'a sevdaya

Ömür dediğin aşk ile ömür, sen ile verda,

Şimdi istikbalimi bir urgan gibi bağlarken nazarına

Ve ömrüm ayaklarına serili bir niyetken

Kurban ben olurum verda

Yeter ki; sen beni kendine ada...