Verev

Her yönden kalacak homurtusu içimde

Saatler şakırdayacak yine

Bir sabaha uyanmanın

Korkarak gözünü açmanın

Bir çıtırtıyla hayata bağlayan

Sıcak ve içten zamanlara sürüklenerek

Geçti ömrüm, geldik bu güne

Geldik yıllar kovalarcasına ardımızdan düşmancasına

Bakakaldık devinimine o ırmağın

Kimse bilmedi

Dolduramadı içimizi

Konulamadı bu hasretin yerine.

Bana Vatan gibi bakan gözler lazım

Saçları ipil ipil rüzgarında savrulan

Açılıp maviliklere, geçip aydınlıklardan...

Gece de olsa bir umut kalmıştır sabah olmaya

Bir umut şafaklara uzanmaya

Bir umut sadece ağlarken güzel günlere

Gidebilmeye bir umut.

Sancılardan yoğrulmuş bir gövdeyim,

Bir eski heyecan,

Bir bozuk saat;

Paramparça permeperişan...

Karanlık yelkenlerini açıp gecenin

Açılıyorum her gece yalnızlığıma

Bir gün geri dönmeme sebep bulamadan

Geçip gideceğim

Şimdi son demleridir sabahların

Verev bir bıçağın açtığı yara gibi zonklar dururum

Kimine çukur, kimine uçurumum!

Zembereği fırlarsa felaket

Yanarsa son gelir

Can alır can verir

Kan damlar yağmurun rağmına

Manyetik dünyanın zaman tutmaz iklimi buralar

Buralar kara

Her gece vurur bağrıma

Anlaşılamamanın açtığı yara

Yetmez nefesim, iliğim

Sancı desen az gelir

Ayrılık işte bu olsa...

Ve sancı

Ve sancı

Ve sancı

İçimdeki cam kırıklarından mı,

Yoksa yalnızlığın keskin ağzından mı?

Karanlık durmaz uyur

Yine de ümit;

Yağmurun tıpırtısından mı?