Veronika

Kadın;

Ayrılıkları tenine kazıyıp siyahla örten rahibe gibi

Tapınakta taşlaşan göğsüme dayanmış günahları emziriyorum

Saçlarımda kış mevsimi dolanırken

Kirpiklerim sızılarımı süpürüyor içime

Hangi güle dokunsa gözyaşlarım dalında solup

Elimde kurutuyor

Ey adam kadınlığımı attım yalnızlığın dikenli kollarına

?Zemzemle yıkanmış gövdene umut ekme -

Bırak?

Büyüyen acılarımla ibadet edeyim karanlığa

Görmüyor musun? İblisler bile yılan

Dillerindeki ateşi sokuyorlar damarlarıma

Adam;

Cennetten kovulan kıyamet yüzlü çocuklar

Göz yuvalarımda saklambaç oynarken

Dizlerime umudu doladım

-Y a l v a r ı r ı m k ı r m a-

Cılız ayaklarım kum tanelerinin çelmesine yenik düşse de

-Hayalini yolla kadınım-

İki yakamdan tutup silkelesin beni

Öpsün? Ağrıyan gri nefesimi

Durdursun? Avuçlarımda intihara sürüklenen serçeleri

İliklerime yokluğun tohumlarını düşüyor

Duvarlarımın gücü imdadıma yetmiyor dayanıksızım

-Ulu Tanrı?m ruhum sana zikrederken

Kemiklerim ufalanıyor her geri adımlarında-

Gözlerine bulut kaçmış gece gibiyim -gör-

Yağmur olup damla damla dökülüyorum kurak okyanuslara

Ve?

Sabahın koynunda titreyen çiğ tanelerinin dudaklarında uyanıp

Bir tutamlık canımla

Kızıl saçlarında ışığı solan güneşi omuzlarıma alıp

Seni aradım kayıp kentlerin yataklarında

Kadın;

Başıma kıyamet düştü bir öğlen vakti

-Ölüm çırılçıplak serildi mahşer kokan evime-

Ne oldu anne ?diyemeden-

Babam su oldu aktı yanaklardan

Sakalına sarılmak istedim yakama yapışmış cellât itti

Acizce izledi yüreğim ırmak olup akışını

Ah soylu sevgilim?

Eğme başını gölgenin önüne ?dinle-

Sevginin kapılarını ne zaman çalsa günlerim

Haziranda sokaklarda ezildi

-Korkuyorum-

Dul ananın elinde besleme kalan küçük kız gibi

Küflü tenimde kapanmaz yaralarım var

Uzatma bana sevginin iplerini

Adam;

Suratına biriken cehennemi

Sevişmelerimizden sızan terin içinde boğacağım

-Sus konuşma-

Kalın dudaklarının arasına tutkunun halatlarını atıp

Ağzımla mühür vuracağım

Yeter ki benim ol

Ruhumu tüm dinlerden arındırırken

Tanrı?lara sırt çevirip

Yaralarına yüz sürüp iman edeceğim.

Kadın;

??İnsan sevdiğine yarasını verir mi???

Adam;

Anlamıyorsun!

Kuş açlığıyla geldim huzuruna

Bende doğarken binlerce yara açtım

Annemin rahmindeki dünyaya

Ama yaralar geçiyor inan

İnsan iman ettikten sonra

Şimdi asıl soluğuma öp veronika?.