Vesikalı Olmuştu Geçmişin Yetim Kızı
Yetimhane de büyümüştü
Daha çok küçüktü
Geçmişin yetim kızı
Hokkalı bir tokat indirmişlerdi
Kadınlığa ermeden önceki hayatına
Daha belirginleşmemişti vücudu
Tanımadan kendisini
Tanımıştı hayatın en ince çizgisini
Yapmıştı zarafetin en acı tangosunu
Daha çok küçüktü
Geçmişin yetim kızı
Ayaz tutmuş mabetti üstlendiği mim
Üşüyordu çocukluğu
Üstünü örtmüyordu
Babam dediği yetimhane müdürü
On sekizine varmadan
Boyandı dudakları
Şaşkındı
Ürkekti düşleri
Küstü gülüşleri
Daha çok küçüktü
Geçmişin yetim kızı
Ne olduğunu anlayamadan
Öpüyordu dudağını babam dediği insanlar
Süsleyip gelin etmişlerdi
Kuzumun en masum masalını
Kirli yüreklerin elinde solmuştu çocukluğu
Geçmişin yetim kızı
Vesikalı oluvermişti birden
Tek suçuydu gözlerinin sürmesi
Satılmıştı yaşayamadığı çocukluğu
Kahkahalarla ağlıyordu sevişmeleri
Her dokunuşta bulanırdı gözleri
Avucuna konan kuşları incitilmişti
Gülen gözlerinden çekilmiyordu
Mutsuzluğun perdesi
Aşık olamazdı o...kadını yakıştıramadılar
Sözde şerefli onurlarına şerefsizliğin
Bebeği olamazdı p.. damgası vururlar
Hem kendi çocukluğunu bulamamışken
Birde çocuk .....
Yangınlar içinde buz kesilirdi yüreği
Buzlar içinde yangın yeriydi
o yetimhane müdürü
Daha çok küçüktü
Geçmişin yetim kızı
Vesikalı oluvermişti birden
Tek suçuydu gözlerinin sürmesi
Özlemleri o kadar çoktu ki
En çokta saçlarını şefkatle okşayacak
Kalın parmakların nazik dokunuşlarını
Anımsayamıyordu bile
Giydiği eteğiyle
Saçının kızılıyla
Rujunun kırmızısıyla
O sivri topuğuyla
Yargıladılar onu
Hiç soranı olmadı
Düştüğü o halini
Aldırmıyordu artık
Sorgusuz sualsiz
Asıldığı gözlere
Çocukluğu öptü yanaklarını
Küçücük elleri okşadı boyalı saçlarını
?Üzülme dedi' ağlamaktaydı ses tonu
?İnsanlar insan olabilseydi
Acı çekmezdi insanlar'
Vesikalı olmuştu
Geçmişin yetim kızı
Tek suçuydu gözlerinin sürmesi
Not:denk geldiğim bir dizide izlediğim bir sahneden çok etkilendim ve böyle bir şiirle dile getirmek istedim insanları yargılamadan tanısak keşke