Virane

Boğuluyorum bu sessiz gecelerde

Üzerime aldığım çarşaf

Beni karanlıktan korumaya yetmiyor

Halim kalmadı, biliyorum

Biliyorum koşmaya dermanım yok

Ama yakalarsa yalnızlık ellerimden

Tutarsa bir kez yüreğimi

Bir daha dönemeyeceğim yaşamaya

Biliyorum nefes alacağım

Güneş doğduğunda pencereden kaçacağım

Kulaklarıma üflediğinde rüzgar

Uçmamak için tutmam lazım ellerini

İşte o zaman

Ellerini nerede bulacağım

Kuru gürültüler içinde bile tanırdım oysa sesini

Sesin ağaç dallarında yankılanır

En asil kuşun intiharıdır gülüşün

Güzelliğin cennete kocaman bir darbe

Ve ellerime gözlerin değdiğinde

Şenlik doluyor bu köhne harabe

Viraneyim be virane

Bir çiçek koparsam da

İliştirsem o kocaman yüreğine

Öpsem alnından güzelliğinin

Kum tanelerini her üflediğinde rüzgar

Sevdiğimi söylesem kulaklarına

Hiç bitmese kumlar

Çocuklar kalelerini rüzgara verse

Her şey bambaşka olacak belki de

Ellerin ellerime değse

Kılıç darbeleriyle indiremezler bu yüreği

Bak yüreğim çelikten duvarla kaplı

Yaşlarım eritmez gözlerimi

Ama çaresizlik bitirir be beni

Hani güz yağmurlarında ıslanmak vardır ya

Öyle üşütür işte ellerimi

Nefesim yetmez ısınmaya

İmkanım yoksa nefesini bulmaya

Karanlık yanaşır yüreğimdeki limana

Gemilerde sancı var

O filikaların içinde

Ayrılığın ruhu yatar

Ruhunu satmış binlerce insanın

O gemide hakkı var

Yolculuklar hasrettir

Ve her hasret gittikçe

Bir ömrü tüketir

İşte tam da bu vakitte

Güzelliğinin beş duyusundan öperim sevdiğim

Cennetten bir çiçek bahçesi ilişmiş kirpiklerine

Kırptığında gözlerini kararıyor gökyüzü

Ve arkanı döndüğünde gözlerime

Başlıyor dünyanın bitmeyen güzü

Bir daha ölsem unutmam

Gözlerime gülümseyen o gül yüzü..