Visal

Bir güz gecesi ayazında

Yürüyordum ıssız sokakta...

Aklım başımda değil, senin

Hayalinle firar etmiş; bin

Dereden su getir, ayılmaz...

Seven yüreğim hiç uslanmaz

Gibi ağlayıp duruyordu;

Aktı gözüm, yaşlar sel oldu.

Hep düşündüm seni, özledim.

Aç biilaç, dermansız idim,

Tıpkı bir derviş gibi; bir tek

Tanrım ve sendin o gün gerçek

Öyle namüsait bir demde

Yağmur muydu, kar mı; her neyse,

Soğukluğun bir sebebi vardı.

Bilmem ki üstümde ne vardı;

Belki çamur bulanmış yelek,

Ya da yamalı beyaz gömlek...

Bir rüzgar esti, o da nesi?

Sanki ayrılık melodisi...

Sürüklese ta uzaklara,

Alıp götürse beni sana,

Diye düşledim; nafileydi.

Ah... Kimler geldi kimler geçti;

Hiç kimse senin gibi değil.

Ben senin aşkınla sersefil,

Mecnun gibi dolaşırken; sen

Leyla gibi beni beklerken,

Bir ömür gelip geçti gülüm...

Sandım ki sonum sensiz ölüm.

Eller zevk-ü sefa içinde,

Ben senden ayrı gurbetlerde...

Anlamadım bu nasıl iştir...

Dünya derdim var iken esir

Olmuşum, tutulmuşum sana.

Savrulup durdum dört bir yana

Fırtınalar eserken, ne kadar

Çaresizdim; melekler ağlar

Öyle vahim bir vaziyete.

O gecem böyle geçti işte...

Ve sabah güneş doğduğunda

Kalktım, donakaldım bir anda;

Bismillahirrahmanirrahim!

O an karşımda ne göreyim?

Hayatımın anlamı olan,

Gönlüme usul usul dolan,

Can bildiğim, sevdiğim gelmiş!

Şimdi tamam, gönlüm çok geniş.

Alemi yaratana şükür

Artık birlikteyiz bir ömür...