Vur Mührünü Alnıma

Ne zaman aşkla başlasam yazmaya

Hüzün damlıyor kalemimden

Kavuşmaya gebe olsa da her doğan gün

Aldığım her nefesle sensizlik soluyorum

Hazan yaprakları gibi

Sararıyor cümlelerim

Ne kadar

Ya da

'Neden seviyorsun' diye sorular sorduğunda

Külhanbeyi naraları yükseliyor yüreğimden

Hangi âlimin cebinden düştüm ki

Anlatabileyim efsunlu sevdamı

Kaç lügat eskittim bir bilsen

Seni sana

Sevdamı yüreğine anlatacak uygun kelamı

Dökemedim dizelere

Bilsem suallerinin cevabını

Seni sensizlikte yaşamayı da öğrenirdim belki

Sana özel bütün şiirlerim

Yine de anlatamamışsın diyorsan

Sadece sus ve dinle

Yavru bir kuşun gözlerindeki umut ışığı

Şahlanan bir kısrağın sahibine duyduğu sadakati

Anne nereye gidiyorsun diye ağlayan çocuk hüznü

Bir bebeğin avuç içindeki cennet kokusu gibi sevdam

Seninle

Mavi ortanca çiçeğine sığdırabiliyorum gökyüzünü

Bir avuç tuzlu suda

Okyanus dalgalarının sesini duyabiliyorum

Kimi zaman fırtına olup vursan da yüreğime

Durulup sakinleştiğinde

Yüreğimi titreten çocuk saflığını seviyorum

Ey yar

Hadi aç kollarını iki yana

'Seni bu kadar seviyorum' anne diyen

Çocuk masumiyetinin resmini çiz gözlerime

Avuçlarımdaki sevda kokusunu çek içine

Vur mührünü alnıma

Kutsalımsın diye