Vuslat

Bir gül için, nice gülşen soluyor.

Aşk uğruna ne çöller aşılıyor.

Güle aşık bülbül, gülü arıyor.

Bu hasretler yürekleri yakıyor.

İşte yine kaldı vuslat atiye.

Ben çaresiz, sen bensiz, bencileyin.

Ey aşk! sen böyle nelere kadirsin.

Kimi aşıkları mutlu edersin.

Kimi aşıları yeksan edersin.

Yine de en güzel duygu aşk, sensin.

İşte yine kaldı vuslat atiye.

Ben çaresiz, sen bensiz bencileyin.

Hasretinle leyl'e döndü; neharım.

Zemheri oldu sensiz, nevbaharım.

Soldu içinde güller, gülüzarım.

Yandı gönül; firakınla bimarım.

İşte yine kaldı vuslat atiye.

Ben çaresiz, sen bensiz, bencileyin.