Vuslatta Âhâd

Kaçmak için Ruh'um efkârından

Uçmaya başlamıştı dostluğa doğudan

Ve dönmüştü ''medeniyete Garb'ın afakından''

Doluya tutulmuştu Ruh'um kaçarken yağmurdan!

Heyhat!

Daha da efkârlı bir düşünce kaplamıştı Ben'imi:

Tükenmeyen bir kalem alıp yazmak sonlu kalbimle

Ebedî sayfaları doldurmak için sevgi'yle.

Ve sonra...

Sonrası mı?

Sonrası en zor olanı:

Tomarlayıp gökyüzüne savurmak bu sevda'lanmış sayfaları;

Ve dökülürken beşerin üzerine ayrı ayrı

Gönüllerine dağlamak aşk'ı,

Ve sabahlara kadar sohbetleyip

Düşüncelerine kazımak vuslat'ı.

Gerisi aşk alevi'ne sabretmeye kalmış gayrı...

Hasreti bitiren dost kapıyı çaldığında

Hoş bir sadâ ile hasbihâle dalmak

Ve yârenliğin noktası vuslatın geldiğinde

Gülen bir yüz ile cân'a sarılmak.

Yoook! Yok! Küsercesine değil,

Zerrenin öz'üne sarıldığı gibi sarılmak

Gerçek sevgili'de âhâd olmak için...