Yaban İllerde Hayat Müşterek

Yaban illerde gezip aşık,

Olmakta varmış

Dönüp memlekete yıllarca,

Aşk ile yanmakta varmış

Gönüle söz geçmesede elbet

Kader raylarından çıkamıyor hayat

Sallanarakta olsa giderek

Bellki diyorsun başkası olur, hayat müşterek

Gün geliyor takılıyor anılar gözlerine

Acısıyla tatlısıyla yaşlarını çıkartıyor yüzeye

Ağla dostum biz insan değilmiyiz neticede

Ahvalimiz en adilere bile benzemesede

Her yaşın kendi güzelliği var derler

Neden se biz çirkinliği seçiyoruz

Hayat bize gülüp geçerken

Hafiften boynumuzu büküyoruz

Yaşamayı sende öğrendim ben

Ağlamak acı çekmek nedir sen öğrettin

Çok teşekkür ederim beni insan_ı kamil ettin

Eminim sevseydin bu kadar bahtiyar edemezdin

Senden çocuklarım olmadı belki

Belki saramadım doyulası bendini

Hayat dersinin sen oldun bedeli

Hayat acısıyla güzel değilmi

Gözlerini anıyorum bazı huzursuz gecelerde

Tapıyorum beni takmayan bu kahverimsi şeylere

Acaba diyorum kime meyilli gönül denen kahpe

Kahpe diyorum da benden bir parça bir saife

Geleceği karanlık olan insanlarda vardır

Herkez gülemez bilirsin ya dostum

Senin elinde derler herşey son karar

Ya ezersin ya ezilirsin ebede kadar

Şiirde böyledir bir kere okuman yeterlidir aslında

Ama bazı mallar, benim gibi uzatırlar şiiri

Anlamını tadını tuzunu kaçırırlar

Onlar dertleri için şiir yazarlar çünkü

Katil olmamak gönül kırmamakın tek yolu budur

Yazamazsan kırarsın kırarsan ağlarsın

Ağmamamanında tek yolu budur

Seyrekte olsa stres için yazarsın

Hiç bir şey alamaz sinirini yazmak kadar içten

Terapiler bile bir yere kadar gelirken

Gerçeğini yazmasanda rahatlarsın yazarken

Belki kalbindeen belki dahada derinlerinden

Bir şeyler koparmı hiç senden

Yağmurun altında ıslanırken mesela

Mesela bir kızı keserken karanlık sinemada

Ne hoştur değilmi arada sırada ne? gibisinden baksada

Düşünüyorum acep psikolojik romanlar mı yazsam

Beynimin içinden hayellerimin bağrından kopup gelen

Nice şeyler vardır ilgi çeken

Veya bana öyle gelmesi yeter okusun bir kişi daha ne

Önemli olan nedir ki şu hayat felsefemizde

Her türlü düşüncemizin bilinmesi herkezce

Ama ne harika değilmi düşününce

Arşimetin karısı güzel değilsede hala zihinlerde

Romandanda ziyade öyküye yatkın elim

Duramıyorum işte şiir gibi yazıyorum

Çünkü bu benim! özel değilim

Ama emin ol çok farklıyım

Tarifsiz bir farklılık benimkisi aslında

Tüm siyah, uçlu kalemler arasında

Yazamayan tek kalemim ben söylüyorum gururla

Benim farklı olmam bayağı olmamda

Yazarken son kıtamın sondan dördüncü mısrasını

Yine aklıma geldi posedionun mızrağı

Olsaymış zavallı olacakmış bu tanrı

Elinde mızrak belki savaşçı olurdu belki koyun çobanı

Dedimya stres için yazıyorum ben bak bitemedi yine şiir

Gözlerin mi ağrıdı senin, yoksa başını mı unuttun şiirin

Ne fark eder buraya kadar okuduysan sen çook şirinsin

Sabrın sonu zaferdir sanırım sen bu hayatı becereceksin

Ayrıca posedion yine aklımda

Özür dilerim sayın efsane

Niyetin seni incitmek değildi aslında

Biraz nükte olsun biraz kötülük şu şiir bozmasına

Bu kadar, bitti yine pilim şair olarak

Zaten hiç dolmamıştı tam olarak

Ben bir şeyler karalarım genel olarak

Kendine iyi bak insan gibi insan olarak

el_deli

=Masa Başında=