Yabanözü

_kısalmış yürüyor

çocukların düşleri

ellerinde revolver

elmacık kemiklerinden vuruluyor

şekerden uçurtmalar_

şehrin izini sürüyor yaban özüyle

delik deşik kapıları nohut gözesi

dilinin ucundaki açlığa

utanma ya da hayıflanma

boş vermiş sakallı mecburiyet

bir limana sığınalım biz güneşi arkalayıp

başka türlü yenilmez başka türlü düşmez

kadırgaları tuzda pişirip

yuvarlayalım yudum yudum denize...

gülme öyle içime ekinler ekiliyor

yine umut var deme

kalkıp kedi severim

dünyanın yükünü alırım

sardunya yaprağını örselerim...

haklısın...

yine de umut var