Yağmur Acısı

ansızın kararan hava

derinden

bir offff vurdu yine yüregime

sevmiyorum kâbus gibi çöken karanlığı

nefesim yetsede

şu kapkara bulutları bir üflesem

masmavi bir gökyüzüne

"mavi" ye aşığım ben.

Evden çıkıp

yürüyorum kaldırımı ıslak sokaklarda

ilerde çocuklar var

oynarken kahkahalar atan

ve üşüyen

aç

çıplak

ve karnı tok

ve sımsıkı giyinik

tümünün ismi "yarın"

bu çocukların

ama:

yarınları -ayrı-ayrı- olan çocuklar

sabitleşen bakışlarım

bir yağmur damlasında donup kalır

ve yine ben;

sular içinde

bir ördek gibi

çığlık çığlığa oynayan çocukları gördükçe:

Dibi delik "lastik" ayakkabımdan

taaa cigerlerime işleyen

yağmur sularının soğukluğunu

yokluk

ve yoksulluk içinde geçen

kendi çocukluğumu anımsarım hep.

Ve işte yıllar sonrası

ve yine ben

yine aynı yağmurlar

ayaklarım sırılsıklam

gözlerimde öyle!!!!....

1973/1974/K.yaka Yenimahalle.