Yağmur Düştü Ellerime

Yağmurun sesi yüreğimde hissediliyordu

zaman içini hıçkırarak döküyordu

dertleşiyordu yerle gök

kimse duymuyordu

bir ben aşikardım acılarına gökyüzünün

bir de gözyaşlarımı okşayan ellerim...

kimse duymasın beni

tutulmasın ellerim

güneşim zaten tutulmuş

yıllar sonra ilk defa

gözlerim kararmış yeniden

karartıları iyi sanardım

meğersem bulutları taşırmış ardından

hep yağış

gözlerimden yüreğime...

insan bir başka düşünüyor yağmurlu günlerde

seni hayal etmek

hem de yanımda yokken

mızmız bir çocuk gibi ağlarken yağmur altında

toprağın kekremsi tadını hissetmek istiyorum

yok...

karbon monoksit sadece

kurum mu bağlamış yürek damarları

neden soluğun yok ?