Yağmura Düşkün Orkestra

izleri kaldı

bugüne getirdiğim acıdan çoktu

deniz türküleriyle uğurladığım saçlarının kokusu da

aynı sabah aydınlığını beklemenin güzelliğinde kurulan

uygarlıkların soluğuydu...

ve ilkyaz esintileri kamaşır süt dişlerinde

süt dişlerinde hep özgürlüğün izleri

sonsuz bu devinimin ortasında olduğunu bilsen

doyardın göz tuzunla

dilinin ucunda kalmazdı hiçbir sevmek

ellerin boşta kalmazdı hiç

göğe sevdalanırken özlemin...

uzak çizgilere takılır aklın

yakın sınırlardan sıkılırsın

mayıs rüzgarlarıyla gitmeye hazırlanır gibi

yenilenmiş bir umutta

ölümü düşünmezsin

benim yağmura düşkün orkestram

yapraklarını saydığım ağacı paylaştığım toprağım

ve yıldızları bitmez gecemi yalnızlığına sunduğum

sen...

kendiyle bitmez çelişkisi kalbimin

ev ev anlatıyorum sesini geleceğe...