Yağmura Sığınanlar

çocuklar...

sokak çocukları...

güneşin uğramadığı bir semtte

kimsesiz bir evin

yalnızlığını paylaşıyorlar

yaşıyorlar

ısıtmak için karanlığı

kimi yalnızlığını atıyor ateşe

kimi yoksulluğunu

çocuklar...

yaşıyor muyum sizin kadar?

köşe başında bir fahişe

aklında kaybettiği yarın umutları

yok sayılmışlığını sardığı sigarasını içiyor sessizce

yorgun bedenine siniyor dumanı

bilmem hangi ışık aydınlatır kör karanlığını?

hangi zehir dindirebilir bu acıyı?

çocuklar...

sokak çocukları...

yalnızlar,yorgunlar ve gül yüzlü orospular...

ey bahtsız paryalar!

hangimiz yaşıyor sizin kadar?

parfüm kokulu sokaklar

yaşamıyor,

yaşamıyor sizin kadar!