Yakalandığım

yakalandığım sıradan bir yağmur değildi,

biliyordum.

çok daha ürkütücü,

en az

hastalık kadar sevimsiz

sanki,

vakitsiz yağan bir kar

yahut tipi fırtınası..

bir şeyler içime sıza sıza

bozdu güzel niyetlerimi.

kalbim buz gibi soğuk,

ısınması yüzyıl sürecek belli.

uyandığım gece ortası

ateşler içindeydi bedenim

yalazları dudaklarımdan fışkırıyordu

herkes derin uykuda

beni kim görüyordu ki!

bir o gördü,o da yaktı geçti

bir o vardı

o da şahitlik etmedi,

ellerim boşlukta

salık gezinirken düşlerim gibi

yakalandığım şeyin yağmur olmadığını anladım.

yakalandığım sendin,

dert olmuştun içime girmiştin,

artık çıkmayacaktın besbelli