Yakamdan Düşmeyen

kuşkularıydı camlara vuran

sakin caddelere bakan boş camların

gömleğim montum alabildiğine kömür kokulu

bir aralık akşamı daha da yalnızlaştım

her şey anidendi

nasılsa bir ışıklar değil...

meraklarım köreldi mevsimlere

bunu kendim bile anlamadım

bir sen anladın

yakamdan düşmeyen

boşluğu düşünme tutkumu

ıslak sokak kokusuyla

öpüşüyorum ölüme ihanetimde...

seni düşünürken

sayıklamayı unuturum adını

dışarda yağmurun uslanmış tortusu

yıkarken kabuslarımı

tertemiz bir hüzünle başlar gün

sen yoksun

adın yok

ben de yokum

yalnızlığım var...

hadi can simidim ol

buğulu gölgelerde kaybolmadan

kalbimin dümeni kırık takası

kapı önü temmuz sıkıştırmalarıma

can yeleğim ol

boğulmasın

her bulutu ilk sanma çocukluğum

çocuk geldim çocuk gidiyorum

çoğalan anılarımla büyürken acılarım...