Y/akıcı Acının Sonsuzluğu

Sessizliğe sonsuzluğu eklenen iklimler

Bir bir akıyor, yıldızsız ve aysız gecelere

Hüsran bulutları birikirken umut yollarına

Acının şimşekleri çakıyor günahsız duygulara

Ömür kuruyan bir dal gibi çöküyor artık

Hem de sebepsiz yarınlara.

Yine de,

Yürek korkmuyor acıları çekmeye,

Çekilmezleri çekmeye alışmışken!

Hangi meyhanenin şarkısı idi bu hayat

Hangi yürekten düştü mısralara,

Ve hangi dilde ebedi eser oldu da?

Efkârını bilinmezlere estiriyor.

/Sorgusuzca/

Bir galon şarap mıydı bu acının tesellisi

Her gece sokak lambasının altında,

Yağmura inat,

İçip unutmak mıydı bu dermansızlığı

Ve mükafatı bu muydu yılların çekilen zulmüne.

Zindansı karanlık geceler

Gün ışığının üstüne çıkarken,

Gün karanlığa ağlıyor

Karanlık acıya yol alırken!...

Geceye kan yağmurları düşerken

Kızıl bir yol çiziyor kendine hayat

Nağmelere vurdukça zulmün feryadı

Anlamsız kalıyor yüreğin isyanı.

Belki de,

Garip bir hikâye'nin

Garip bir konusu idi

Bu garip hayat

Kimbilir!

DeLi-oĞLan