Yaktım Herşeyi Yadı Kaldı

Bin sitem

bin deddua

gönlüme değmedi bir lahza şifa

kurudu ellerim kurudu ne varsa

borana döndü özlerim

poyraz gibi eser sözlerin

kurumuş ağacı kesip

odun diye yakarlar ya

kuruyan gönlümü yaktım

yeşermeyen gönlümü kesip attım

sam yelleri es, este geç

Kurumuş ne varsa serde geç

baharım yok

güllerim dirilmeyecek

kurumuş diken gibi

yüreğimi yırtta geç

Tomruk gibi,kesip, dildim

kagıt yapıp üzerine derdimi dizdim

kurudu mürekkebib,kurudu kalemim

samyeli dökdü hallerim

söndü artık gönül ateşim

____________________________

yaktım herşeyi külü kaldı

avuçlarımda bir tutam tozu kaldı

toprağa karıştı yadı kaldı

yüreğimi ince bir sızı sardı

toprağa baktıkça hatırlarsın

Gülleri derdikçe anarsın

dumansız ateşi ne sanırsın

ateş bittiğinde külü kaldı

çıra değildi bu gönül

yanıpta sönsün

Meşale değil bu gönül

Ateşinde alevler sönsün

Kütüklerde yanar biter

Küller savrulur da geçer

İsini yel mi alır gider

sanma ki izsiz kalsın

//eser//

tülay bilgin