Yalan İnsanların Yalan Aşkları
Bir yalanı sevmişim, bir yalanı,
İlkbahar sanmışım sonbaharı.
Oysa aşık olmakla yetinmeyecekti bu yürek,
Sevecekti sonsuza dek, aşkı her saniye büyüyerek.
Ne güzeldi sahte bile olsa,
Fakat bir o kadar da acı, eğer aşk buysa.
Off sevmek, insanın en deli tutkusu!
Yolda yürürken kaldırım taşlarıyla sohbetlerim,
Onlara ve köşedeki dükkanlara aşkımı anlatışlarım,
Sırf onlarla dertleşmek için yolumu uzatışlarım,
Şimdi sadece o sokaklarda bir çift görsem,
Efkarlı bakışlarım...
Soruyorlar, nerde diye bana kaldırım taşları,
Boşverin, siz bari unutun kaldırım taşları,
Yalan insanların, yalan aşkları!
Aşkım büyükten bile büyüktü,
Şimdi küçükten bile küçük.
En son görmek istediğim yüzü,
En son duymak istediğim sesi oldu bana.
Eyy kaldırım taşları!
Başbaşa kaldık yine.
Dertlerim benimle ve sen benimlesin aynı caddede.
Üzülme kaldırım taşı, sende üzülme,
Bir yalan gitti diye.
Ayrılmak kavuşmaktır,
Bir başka sevgiliye...