Yalnızım Kabul

Yalnızım kabul

Aması yok bunun tamam mı

Kendi etrafımda tur atıyorum

Karanlıkta avcumda bir tutam umutla

Göz yaşlarım yağmurum olmuş yağıyor damla damla

Kara bulutların arasından bana bakan bir gün batımı duruyor

Tam karşımda bana bakıyor

Dizlerimin bağı çözülmüş yavaşça yere çöküyorum

Hayat ellerime dokunuyor her zerremde hissediyorum

Ayağa kaldırıp başımı kaldırıyor

Oradaki gün batımına sessiz bir kederle tebessüm ediyorum

Evet karanlıkta yalnızım

Sırılsıklam olmuşum ama hissetmiyorum

Kabul kabul

Tüm gördüklerime karşı

Sessiz bir tebessüm sadece