Yalnizlar Sessiz Ağlar

Yok olmuş deryaları

Kaybolmuş bir sandalın küreklerinden kalan

Dalgaları bekledim hiç gözümü kırpmadan

Herşeyi yerine koyabilir

Üzerine yıldızları dökebilir

Hiç kolay olmasa bile

Fırtınaları paramparça edebilirdim

Ağlama yüreğim boşver ağlama

Adana üstüme düşer

Ben sana nasıl küserim

Benide unuturlar elbet

Ölümün çekip gittiği bir sabah vakti

Korkularım yalın

Korkularım sade bir dille anlatır senaryoları

Yitik kalmış çocukluğum

Savrulmuş bir gençliğim durur hep kapımda

Beni ben yapan

Çektiğim acılarımdır oysa

Benim dünyamda karanlığın saati yoktur

Öyle bir zamanda şarkıların sesi gelir ki

Yaprakların arasında adalet susar

Bir anda haksızlıklar başlar

Kimseler görmez

Bir türlü kapanmaz sevdaya avuçlarım

Hani hep aşkı ve sevgiyi besleyen

Şairler vardır ya içinde

Gecelerim uykusuz,gecelerim firaridir

Benimde sabahım olmaz

Gönlüme ateş düştüğünde

Bilinmez,belki bende yaşarım sonbaharımı

Ama öyle ya,kalp kalbe karşı ya

İnsan yağmur kokan bir sabaha karşı

Hatırlar ölümün yalnızlığını

her seven isimsiz bir kahramandır

ve insan sevebildiği kadar insandır

Sen bana aldırma

Ağlamak çocuklara

Affetmekse allaha mahsustur

Sende bırakıp git farketmez be gülüm

Ağlamam çocuk değilim

Affedemem allah değilim

Dedim ya sen bana aldırma

Nasıl ki dalgalar

Gelip kayalara çarptığında özür dilemiyorsa

Nasıl ki güneş

Doğup batarken doğadan izin almıyorsa

Bende seni izinsiz seviyorum

ve hiçbir zaman özür dilemiyorum asla

(HAYAT SENLİ BİR YOLCULUK HİKAYESİYDİ,

YOL BİTTİ AMA YOLCULUĞUM HİÇ BİTMEDİ)