Yalnızlar Treni

Boş gitmez bu yalnızlar treni

Ölümü anlatır insana her soluğunda

Kaybetmez asla karanlığını

Ölümü unutup sevgiye tutunsanda

Nice yürekler doldurur loş vagonları

Bir sen yoksun o trende

Kapatır loşda olsa ışık sızan pencereleri

Ölüme tereddüt ettiğinde

Düşündürmez bile neden geldiğini

Düşmüşsündür çıkamazsın artık özgürlüğe

Bitmez acıların tükenmez ızdırabı

Bir kurtulsam şu yerden dediğinde