Yalnızlığa Dair...

Duvağı olmayan gelinim ol,

Gir küf kokan yatağıma sinsice.

Emzir, siyaha çalan sütünle

Büyü, hücrelerimde

Yanında getirdiğin sancılarla birlikte.

Sil!

Başarısız sevişmelerden kalan unutulmuş

Kurak dudak izlerini dişlerinle

Ağlat!

Dökülsün,

Cennet perdesi kirpiklerimin arasında saklanan yalanlar,

Okyanus birikintisi gözyaşlarımla yere.

Cam kenarında dahi

Saksılarda yeşertemediğim şiirlerim?

Fırlat, kimsesiz bir sokağın köşesine.

İçime cehennem ateşleri salan güneşin yakasından tut

Asilce parçala gövdemin üzerinde

Y a l v a r ı r ı m,

Değmesin günler cılız bedenime.

Karanlık bastığı vakitlerde,

Hıçkırık nöbetlerinin koynunda

Üşüyen çocukluğumu sarıp sarmala

İliklensin baharı andıran nefesine.

Sarhoş bir şarkı ol kimi zaman,

Kana kana yudumlarken seni

Başım dönsün kırık notalarınla.

Solsun, yüreğimde yeşeren umutlar her nakaratta

Kursağımda inatla sallanıp tutunsa bile gelecek,

Naralar eşliğinde boğ bağrım da.

Üryan gecelerde dizlerinde sallarken beni,

Kapansın gözlerim nasırlı rüyalara.

Gölgem sığınacak din bulamasın, as çivili tavanlarına.

Hiç bir düşüm cennet çeşmesini akıtmasın damarlarıma

Hüzünlerimi pranga yap,

Dolansın tabansız ayaklarıma.

En mahrem sırlarımı fısıldarken kulağına

Benliğim utandır, küfürlerin yüzümü rüzgâr gibi okşadıkça.

Sevaplarımın bekâreti bozulurken eteğinin altında,

Yak gitsin ruhumu azap Kuyularında

Yalnızlık?

Tohumlar ekemeyecek kadar yorgunum hayata

Kısır bir yaşam sun avuçlarınla ?bana-

Dilini körelen aklıma dola

Sol yanımda dağ yükü çaresizliğimi göm toprağın ağzına

Görmüyorsun?

Tanrı bile alaycı,

Aşkı yasak kılmış bana.

Etimi soyup,

Çıplak ruhumla düştüm huzuruna.

Seninim artık,

Karanlığının kapılarını aralayıp, al rahminin arasına

Her günahsız çocuk şehit düştüğü vakit,

Atma yine dikenli dünyanın kollarına

Üşüyorum o vakit insan sandıklarımın arasın da -anla-