Yalnızlığa Dersin Bir Şiir Daha...

Kirpikler pınardan kovaladıkça

Yaralı ceylanlar

Yuvarlanır

Düşer yanaklara

Süzülen toynaklar seyrelir

Narin - yumuşak - ince

Akışkanlığın izine bir resim

Çizilen kalp ezilir

Acısı işlenir nakış nakış

Vebalin boynuna

Basmadık boşluk bırakmaz

Selleri çamur olur kurudukça

Tırnak geçirir hayata

Kör gölge heybet olsa

/.../

Yalnızlık güzeldir mecbur olunca

Günahları toplatır yıkıntılar arasında

Dönülmez gururu bulur takarsın yakana

Böyle gelip böyle biten sevgiler

Beklide bir hiç uğruna / yanar sevda...

Sığınaklar aratır karanlıklarına

Olmayan ülkenin bulunamayan kentinde

Kutsalmış gibi vurursun kendini yollara

Kutsanmış kadehlerde şarap gibi esrik

Çulu parçalanmış bir içi geçmişlik

Kalamazsın, sığamazsın hiçbir yere

Yalnızlık takılır koluna

Unvanı sultandır / cinsiyet a ra ma

Bir başınalığın hiçliği çoğalır

Boşluklar aslına ehil

Dövme gibi çeker uykularından

Bir şiir daha dersin bu şiir

İhtimalin kalem izlerinde