Yalnızlığım Kapıda

Bir ayak izi çalıyordu, kimsesizliğimin kapısını

Yavaşça toparladım,

Sahipsiz buseleri yanaklarımdan.

Takvimlerin ,yapraklarını son döktüğü günden kalan

Bir sessizlik daha vurdu şakaklarıma

Ağlasam su götürmez yanaklarım

Düşlerimin külleri bulanır çamura

Cesaretim yoktu

Sözün bittiği yerde başlayan,

Sessizlikte düğümlendi dilimde.

Aralandı geceden bir pencere

Yalnızlığım içerde kaldı, ben dışlandım

Kimsesizliğim ise,

Kapı önünde çığlık çığlığa

Öylesine izbesinde ki aklım şaşkınlığımın

Aynı sözleri cilaladı cilaladı

İlk dudaktan çıktığı gibi parlamadı

Sonra mumlar dizdim her bir harfe

Gece öylesine alfabeden yoksun ki

Kapı önündeki çığlıktı tek duyulan

Anlamı alfabelere sığmayan

Bir adım sonramın selaları okundukça

Kaçmak için bulamıyorum nefesimi

Soluksuz köreltti gece cesaretimi

Seslensem alır mı yalnızlığım beni içeri?