Yalnızlığımı, Yalnızlığa Bıraktılar' Kendi Yalnızlıklarıyla
Yine sarhoş ettin beni
Aslında ben sana aşık değilim!
Nedense kıskanıyorum seni
Bana hiç yakın davranmasan da ben seninim
Arkadaş dost diyemiyorum vecih-ini anınca
Aklım karışıyor senden haber almayınca
Duygularım ellerimi bağlıyor yalnız kalıyorum
Şuursuzcasına, çırılçıplak ve korumasız!
Aklımdan çıkmadın ya yıllardır
Ben aslında hiç düşünemezken bile oradaymışsın
Zihnimi ne zaman ele geçirdin düzenbaz!
Kendi kendime zulmediyorum sanıyorlar, anlamıyorlar
Uzadıkça uzuyor geceler, mısraların üstünde
Temeli sağlam mı acaba derken yıkıyor depremler
Taş taş üstünde bırakmıyorsun ki! Bileyim
Sağlam mı sana olan sevgim...
Arzuluyorum tenini her saniye
Daha dün ben derdim böyle aşk olmaz dey-ü
?Demek ki aşk değilmiş sana karşı sevgim?
Deyip de ne vazgeçebiliyorum, ne avlayabiliyorum
Sen beni avladın be ürkek ceylan
Ben seni bir garip sandıydım acımadan
Saf duyguları sürünüp yanına akmıştım
Ama sen beni yakaladın boynumdan
Kanlar lezzetli geliyor olmalı gerdandan
Bense bir kenara atılmış kitap gibiyim şimdi
Kapağı açan bin pişman
Okuyan anında iki satır, kapatıyor yüzümü yüzüme
Beni de ikiyüzlü sanıyorlar kitap gibi, senin gibi,
Bilmiyorlar öğrenmek istemiyorlar gizlerimi
İçleri keder dolmasın insanların
Ben yanıyorum...
Yapraklarım kül ve kireç dolu
Akla kara boğuşuyor içimde,
Çevirenlerin gözüne kaçıyorum
Acı üflüyorum onlara da...
Artık öğrendi herkesler ne menem bir halt olduğumu
Yalnızlığımı, yalnızlığa bıraktılar; kendi yalnızlıklarıyla
Yalnızlar tanımadı yalnızları, yalnız kaldıklarında
Bende işte sayıklıyorum senin aşkınla her gün her satırda
Jilet misali klavyenin her tuşu ellerimi parçalamakta