Yalnızlığın Dansı

Rüyalarımda açan hiçbir kır çiçeği

Güneşin gölgesinde senin kadar ahenkle

Ve ayaklarıma bir taş değmişken bu denli

Saat on ikiyi beş geçerken dans edemezdi

Bilir misin yalnızlık ne kadar zordur

Bir balon bırakırsın bulutlara

Elini karanlığın küllerinden kurtaramazsın

Islak bir caddede tökezlersin de düşmezsin

Ruhunda koca bir şemsiye vardır ama

Soğuğun kırıkları canını acıtır

Pencere korkuluklarının ardından gördüğüm

Hiçbir kırmızı tokalı kadın

Gözlerinde seninki gibi bir cennet ile gezmiyor

Buğulanmış olacak ki kalemimin ucu

Yazmak uzun sürüyor

Giderken bıraktığın acılar

Beni bu diyardan sürüyor

Başını eğmiş başakların bile gün gelir de yüzü güler

İki rayın arasında takılmışım

Hangisinden rüzgar eser de

Beni sana sürer

Ellerim bağlı ve dudaklarımda kelepçe

Yaşamak için seni sevmekten daha hoş

Var mı bir gerekçe...