Yalnızlığın Hayal Kırıklığı

Sabahları dağların zirvesine gömdüm

Başlarına mezar taşı yaptım yıldızları

Kışa döndürdüm eski yazları

Güze boyadım yenibaharları

Eksik veya tam

Yaşamıştık ne yaşanacaksa

Geriye kalanlardan

Alıp götürülenler fazla olsa da

Hüzünden kırmızı tuğlalar ördüm önüme

Gözyaşlarımdan eylül yağmurları

Kahverengi kattım pembe düşlerime

Gecenin sesleriydi arkadaş yalnızlığıma

Uyuduğumu sanmıştım

Meğer aymışım amansız sancılara

Sarı güller kurutmuştum hayat sayfalarında

Hep olmayacak çiçekleri ekmiştim saksılara

Şu yürek kaç defa faka basmıştı oysa

Asıl kahreden özgürken yaşamaktı zindanı

Macera arıyordum

Derme çatma bir sandalla açıldım,

Okyanusun en azgın dalgalarına

Ve şimdi yalnız ilerliyorum ölümün şafağına