Yalnızlığın Hüznü

.......................................................................Eski dostlarıma;

Geç kalmışların yanındayım

Derin bir yerdeyim

Karanlık ,sisli,önü görülmez bir yoldayım

Aklım beni taşıyamaz

Ben onu kullanamam bir türlü

Kalabalıklarda boğulmuşum

Elimden tutan olmamış

Herkes kendi havasında yürümüş

Kimse dinlememiş derdimi

Yine...

.

.

.

Yalnızım

Yine...

Tek başınayım

Neden?

Niye?

Soramadan kendimi kaybediyorum yine

Bilmediğim bir hüzne bürünüyorum

Belki kışın hüznüdür

Yağmurun, fırtınanın hüznü

Bir martının hüznüdür

Çocuğun hüznüdür;

Elinden gidenin değerini anlayan.

Batan, düzelen tekrar tekrar batanın hüznüdür

Aklıma gelir gibi oluyor her şey

Benim hüznümdür...