Yalnızlığın Literatüründe Benliğe Sarılır Ruhum
Kırılır kalbin yalnızlar rıhtımında
Geceyi örtersin üstüne ısınmak bir çare...
Karanlık nöbet tutar
Ay ışığına sığınırsın
Sessizlik çığlık atar
Ve sen öylece kalakalırsın
Günler karışır aklın da
Geçmişin önayak olur yalnızlığına
Sübyanlaşır ruhun zaman aşımında
Kaçamak bir cevap ararsın
En çaresiz anında
Umuda bulanır senliğin
Acın olgunlaşır
Pişmanlıkların zaman aşımına uğrar bu sefer
Sevmek yine yeniden dersin
Tüm pozitiflikleri üstüne çekersin,
Bu kez...
Anlam veremediğin o yalnız hayattan
Yeni yepyeni anlamlar çıkar...
Yalnızlık zordur bilirim...
Şimdi zaman güçlü olma zamanı...
Bugün soframız da türlü var
Annemin bu yaptığı yemekte
Bir işaret, gizli bir sır seziyorum
Eline sağlık annem seni seviyorum...
Biraz erdemlik, biraz bilgelik
Ve biraz da sağlam kafa lazım
Aynen türlü gibi...
Biraz güç evet biraz güç Tanrım
Senden çok mu şey istiyorum!
Bilirsin güzel insan
Bilirsin özüm...
Yağmura ateş, ölüme gözyaşı işlemez
Yalnızlığa da aydınlık gökyüzü işlemez
Çare değildir; ama...
Sen geceyi yine örtersin üstüne
Yatağıma yattığım da
Ve gecenin o karanlık silueti
Gözlerimi karatsa da
Ebedi yalnızlık sadece Tanrı ? ya mahsustur
Yalnızlığına aldanma aciz ruhum
Bu benim duamdır
Ey Tanrım!
Ne kadar gerçek hayatta yalnız kalsam da
Uzun bir süre aşkın şarabından tatmasam da
Beni benliğimle kanlı bıçaklı bırakma
Beni özümden ayırma
Şunu bilirim ki...
Aşksız yaşarsın bir süre; ama...
Özün benliğinden ayrılırsa
Ruhun bedeninden ayrılır ki
İşte o zaman
Ah ettiğin yalnızlığına mezarında devam edersin
Şunu unutma ki
Yalnızlık kalbini kırsa da
Sen yoluna devam edersin
Hayatta en değer verdiğin şey benliğin olsun
Yalnızlık!
Benden daha değerli değilsin...