Yalnızlığın Ötesinde

heyyy kuşlar

uçup durmayın gecenin bir vakti

yıldızların gölgesi vurur tepeden

ben şafak sayarım.

gizlemiş kendini duvarların dibine

zamansız atıp duruyor nefesim

ağlıyor yüreğim ölümün son damlasına.

suskundum hava soğuk

seni yaşamak varken

birden bire düşler sardı içimi

ben sarıldım denizin dalgalarına

al götür uzaklara dercesine.

uyuyup daldım derinlere

peşimde sanki dolanır

ölüm var zulüm var dillerde adım

öteye dursun azrail.

toprak vardı sanki rüyamda

dünya dönmüş tersine

acımadan eser durur hazan rüzgarı

korkusu sarar içimi

gökyüzünde yine hüzün vardı

kefensiz gördüm ölümü...

19/03/2012