Yalnızlığın Şiiri
Yalnızlığın şiiri benim
Beni yazıyor avuçlarına
Saatin kadranından bihaber sorgular sezinliyor
Artık bütün bunlar ayıba kaçıyor
Kalemi kırılıyor sonra
Kaleminin ucunda bir paragraflık yerim kalıyor
Gökyüzüne bulutlarımla bakıyorum
Kuşlar yalnızlıkta şakıyor
Yalnızlığın şiiri benim
Uzandığım kanepelerden beni kaldırıp noktayı enseme koyuyor
Üşüyorum üfleyince acılarıma
Gitmeli diyorum, şiir benken sonunda
Özür dilemiyorum
Beklemiyorum kimsesizliği
Avuç içinde herkeslik bir yer daha kalıyor
Kıskanıyorum
Yalnızlık benden ayrı kimi yazıyor?
Yalnızlık şiiri benim
Hep yazıldım
Hep bittim
Hep okundum
Yarı zamanlı işimden kovdu kaderimde beni
Beni yazmak için
Yaşamaktan alıkoydu
Yalnızlığın şiiri bendim
Avuç içinde yer kalmadı
Bitti
Deftere karalasın istedim
Kağıdındaki boşluklar
Benimle dolmak istemedi
Görmekten korktuğum
Kalabalıklar içine çekti beni...