Yalnızlığın Ve Sessizliğin

Kirpiğin düşer sessiz bir kışın göğsüne

Geceye sürtünür geçersin için dışın darmadağın halde

Kahven soğumuş

Sigaran sönmüş

Başın alabildiğine dönmüştür

Ama sanma acı dinmiştir

Sesin yorulur

Kendi içinde boğulur boğulur cümlelerin dudağına gelmeden

Uzakları düşleyen sadece yüreğin mi sanıyorsun

Yanılıyorsun

Yanıldıkça kendinden uzaklaşıyorsun

Farkındasın

Ve bunu çok iyi biliyorsun

İçinde çoğalan bütün hicaz makamlar

En derinlerini parçaladıkça her kırk ikindi yağmurunda

Aynaların kalbinde tarumar oluyor yüz hatların

Ne yazık ki seni çoktan terk-i diyar etti

O haşmetli beyaz kanatların

Devrin daim olmadı

Kısa sürdü hürriyetin

Zindan karanlığına can kurban

Seni yedi bitirdi yalnızlığın ve sessizliğin