Yalnızlık

Bitti dediğim, yıktığım onca sevginin içinde, küçük kalbim kalmış meğer masum bir Ağlamayla...

Alışkınım ben, çünkü benim caddelerim hep ıssız oldu...

Mesela adımlarımı hep duydum,

Yada yağmur sesini bir senfoni bildim beynimde...

Yumurcak bir gülüşümü esir ettim karanlıkta,

Belki kimse görmez, görmeyincede değer kaybetmezdi....

Benim umutlarım hep çıkmaz sokaklara takıldı,

Bende çıkarmak için yıpratmadım kendimi.

Bir ışık, umut ya vardı yada yoktu hiç ortası olmadı.

Olmayıncada net oldu kararlarım hep...

Mesela siyah yada beyazdır benim için renkler,

Hiç gri deyipte işi yokuşa sürmem.

Yalnızlıkta böyle bir şey işte,

Ya kimse olmaz etrafında; gündüz gördüğün ay misali,

Ya da insanlar sana eşlik eder; gece çıkan bir dolunaya yıldızların eşlik etmesi gibi...

Yada Polynacılık yapıp;

?İnsan zaten yalnızdır, ama öyle değil mi?

Herkes gider sen kalırsın bir başına'deriz.

Çoğu zamanda inanırız buna; belki doğrudur belki de yalan!.

Karanlık dünyanın, yalnız insanları inandırır bizi bu ucuz yalanlara...