Yalnızlık Anısı

Seninle paylaştığım ay ışığını

Taşıyorum sokaklara gücüm yettiğince

Hızlı bulutların altında ikiyle çarpılmış bu susamışlık

Başımın gözümün dizimin sırtımın ağrılı şaşkınlığında...

Ay ışığı nazsız

Sensiz ömre yardımcı

ve tüm ışıklar

Vaz geçmis hüznüme katık

Yalnızlık anısı bu terli uyku

Bu yağmurun sesine uyanmışlık

Bu kırgın

Kışa hazırlık...

Ağaçlar akşama taksim

içimi ürperten karanlığın ıslığı

ötede gölgeler umarsız sohbetinde

Korkularıma kapandığım o öyküde

Gülüşlerin yanımda çağla boylu

O sendin diyorum her anıyla unutkan

Anımsayışlarımda gözyaşlarım keskin

Harfleri ağzımda kamaşış

Bu yokluğun ortasından gidiyorum...

Akşam ağrıları uzaklardan

Demli çay gibi olgunlaşan kanım

Buğulanır bu özleme

Kaybolduğum yorganın altında

Duran an

Yaklaşır ölüme

Ama bırakmaz bir türlü

Sana olan çocukluğumu

Avutur ruhumu

Boşluğuna düştüğüm rüyalarda...