Yalnızlık Çiçeği...

Yoklarınla filizlendirdiğim

Yalnızlıklarınla beslediğim

Sensizliklere sürgün verdi

Yalnızlık çiçeği

Akşam güneşlerini toplar

Kör geceleri saklar yapraklarına

Hasret rüzgârı vurdukça dallarına

Bir ihtimal gömülür toprağına

Çiçekleri büyür yalnızlıklara

Belki ekmezdim

Gitmelerin vakti bilinse

Bilsem ne zamanlar

Gitmek için

En doğru zaman

Hep ben apar topar

Kanan ve kanayan yanlarım

Ben ve yalnızlığım

Ne kadar çok gitmişsin

Benim iklimlerimi

Benim yağmurlarımı

Benim yalnızlığımı

Bilir bu yalnızlık çiçeği

Dur!

İsteme İstanbul!

Sana emanet edemem

Oysa sana mutlulukları bırakmıştım

Lalelerinden ayıramam

Bencillik olur bu

Ben bencilim ki!..

Gamlarımı yüklendikçe açtı çiçekleri

Kırık kalplerden çıktı kökleri

Adı

Yalnızlık çiçeği...