Yalnızlık Dilencesi

bir garip insanoğluyum

soyum yedi cihanın hürmetine muktedir

fakat şahsım,

sürüsünü kaybedip kışa konan bir kuş gibidir...

muhtaçlığın en kırılgan dallarına tutunurum

mutluluğun fukarası,

yalnızlığın en pespaye dilencisiyimdir...

her daim karanlığa mahkumum

varlığımı küçümseyen,

yokluğuma aldırmayan bir hayatın orta yerinde...

umudum karanlığın o sakil ellerine yapışır

anadan doğma bir u/mutsuzluk düşer geceme

her saat başı,

zamanın kahpe kucağında büyütürüm yalnızlığımı

taze niyetler serpiştirip üşengeç düşlerime...

hüznün soyağacında okunur adım

bedenim kaybolur ruhsuzlaşarak

ey yalnızlık!

bir acı kahveni içmeye uğradım

kırk yıllık hatırından medet umarak...