Yalnızlık Günleri

yeni bir akşam daha

perdede

hep aynı gölgeler

karanlığın uzantıları

bir soba,

küçük bir halı,

bir divan,

bir minder,

tahta masa

iskemle

bir kaç kitap

iki koltuk eski

eski konaklar gibi

öğretmenlikte ilk

yıllar,

yürüyen bir dağ

zor günlerdi

uzak anne babadan

bir başına taşınan

ve yalnızlık

ve karanlık

korkuyu ve gurbeti

bütün felaketleri hatırlatan

gök gürültüleri

aysız gecelerdi

göğün tek yıldızı

umutlarım olurdu

parlar dururdu

süslerdi

o yalnızlık günlerimi ...

mustafa kaya

18.04.2018