Yalnızlık İzafesi

içimdeki boşlukta çırpınıyor adın

çarpıyor kayıp anılar

ıssız duvarlara

yokluğun hıçkırıklarla

vuruyor yosunlu kıyılara...

kanatıyor

paslı hançeriyle

yaralı ruhumu

kınından çekilmiş ayrılık

ve adı konmamış masaldan

geriya kalan

bir safran yüzlü hazan

bir de genzimde tuzuyla yalnızlık

dön bir bak!

işgal edilen kentin ayazında

çırılçıplak bir dal savrulup

nasıl sürükleniyor yağmurlarla

uzak diyarlara...

ne acılar biliyor acı olduğunu

ne de çoğalan sancılar!

oysa

aklımın kıvrımlarında hala o yâr

ve avuçlarımda

her gün yeniden yeşeriyor sonbahar

git!

ya da gitme

son bir kez daha bak

loş karanlıkta

kan otur/an gözler benim değil nasılsa

ve ben değilim

kapıdan sızacak ışığı bekleyen

umutla...

şimdi!

eylül kuşanan yüreğim

depremle sarsılırken

yüzümün sokağında kavis çizen hasret

birikiyor

kokunu bıraktığın yastığa...