Yalnızlık Kiri

uzun yorgunluğu tanımıyordum

gölgelere sonrasız yorumlu

belki bir hafta sonu öğleni

yarım bulutlu an kaçamağı

ama en çok gözlerinin yalanı

seslenirdi hıçkırığına zamanın

bu muydu yağmuruna tutulmak

en ince korkunun...

sensizliğe alışalı sıkıcılaştım

ölümdüm kendime

aldatılmışlığıyla hayattı aramızda

artık arasızız

aramız yok sözle

göğe gri

turnaları unutmadan ama...

hangi sokaktı unuttum

tüm sokaklar sandım o ağaçlı köşeyi

pencerenin demirinde unuttuğun parmaklarını

giriş merdivenlerinde bir kaç serçe

bakımsız selvilerde çocuk sesleri çaresiz

beni anlayan son yalnızlık kiri ışıklarda

terkedilmişlik vurgusu okudum bu ilk yaz soğuğunda

kokusu sizsiz unutulmuşluk isteği

bilerek ilk ve son mutluluğumdu bu

uyku yerine küçük ölümdüm

dışarı deyince kimsesiz çocuk parkı

ağlamak kendine küfürdeydi

sustum

gitmedim güya

beni sevmediğini sevdiğimi

unutmadan ama...