Yalnızlık Kutsaldır

Can Dostuma;

Öyle bir gittin ki

Öylesine eksik, öylesine yarım

Ve öylesine ortalarda kaldım

Aman vermez sessizlik sardı dört yanımı

Kar yağdı tepelere

Ben üşüdüm

Sen gittin ya

Ben her gece öldüm

Çaresizliğimi aynalar haykırdı yüzüme

Küstüm; sana, aynalara, her şeye

Yalnızlık bir ağrı gibi çöktü yüreğime

Gördüğüm bütün pembe düşler siyaha boyandı

Korktum; karanlıktan, insanlardan ve yalnızlıktan

Ağladım!

Sen ağlar mıydın deme sakın

Halimi bir görsen, ah bir görsen

Tanrılar bile bana eşlik etti ağlarken

Eros okuyla sildi gözyaşlarımı

Afrodit saçlarımı taradı

Ama hiç kimse peçete uzatmadı bana

Onca zaman geçti gidişinin ardından

Ben hala alışamadım yokluğuna

Alışmalı mıyım onu da bilmiyorum aslında

Alışmak unutmaya eş değer değil mi lügatımızda

Bu nasıl bir gitmektir böyle?

Özleminle göz bebeklerim tutuşur

Ağlamaktan yorgun düşen gözlerim kapanır her gece

Kapanır da gözlerimde ki ıslaklık hiç geçmez

Her gün doğumlarında puslu bir güneş görürüm

Sorarım; bu ağlamak nereye kadar, ne zamana kadar?

Bu esaret ne zaman başladı bilmiyorum

Paslı, demir bir kapı kapattın üstüme

Taş duvarlarda kayboldu gülüşlerim

Savruldum, ufacık bir rüzgârda

Uçurumdayım tutunacak bir dalım yok

Korkuyorum!

Ne bir adım geri ne de bir adım ileri gidemem

Tut beni

Yıllardır bir meşale gibi aydınlattın yolumu

Şimdi her yer karanlık

Koparıldım dalımdan anlamıyor musun?

Bu eylül akşamında

Nereye baksam diz boyu karanlık

Nereye gitsem diz boyu balçık

Gitgide derinlere çeker o karanlık

Gitgide kaybolurum o bataklıkta

Artık çok uzak bir anıdır huzur

Yalnızlığı kutsaldır ölümün

Ve ben her gece öldüm.